13577

gedicht

weer bij haar thuis
gember wolkt naar glasbodem
storm in een mok thee

13571

gedicht, haiku

nacht in oktober
troostend wiegende stem zingt
zacht mijn ogen toe

13570

gedicht

helft van oktober
lucht nog onwaarschijnlijk warm
de nacht al zo lang

13567

gedicht, haibun

zo ligt ze daar open, kwetsbaar,
zij die ik zo heb begeerd.
gulzig tot de kuil tussen haar borsten
is ze, het daverend kabaal dat de hemel breekt.
scheuren in klare lucht opent ze
waar ik roer- en hulpeloos oplossend
in vergeefse hoop verkeer.

 

Het geluid van een piano klinkt ver. Blauwe, atonale golven. Ze speelt de balken uit mijn hoogslaper, het zuchten van de trage nazomerzonsondergang. In wat ze speelt hoor ik wie ze is. Beklim de ladder naar mijn ogen. Leg je onhoudbaar naast me neer.
Blijf hier, kom boven, blijf.