13331

gedicht, haibun

De dag komt ten einde. De radio speelt: kou. Duisternis en warmte klemmen reflecterend glanzend nachtglas tussen zich in. Ik zie op tegen dagen die komen, dagen waarop ik me tegelijkertijd verheug. Ik verheug me eindeloos tegen de dagen op.

 

avond valt
zodra de vorst komt
rijdt ze van me weg
op winterglazen schaatsen