13690

gedicht, vrij
12 februari 2019

het is al gewoon
het is al sleur
alles is aan afkalving
en schokken reparatie onderhevig

13689

gedicht, vrij
11 februari 2019

daken zweven boven daken,
daarachter grijze asfaltwegen zoals toen in Dunedin de zee.
Je begrijpt het niet, zeg je,
maar het gaat om het staan op deze bolle aarde:
die keert reikhalzend de zon haar en onze wangen toe.

13688

gedicht, haiku
10 februari 2019

een bekende straat
vier zacht zingende mannen
geven nieuw elan

13687

gedicht, haiku
9 februari 2019

einde regenbui
soms worden dagen stiller,
groeien op je huid

13686

gedicht, vrij
8 februari 2019
drie migrainedromen (3)

sirenes in de nacht
twee tonen toch monotoon
de waaier aan kleur erin
die bij daglicht niet opvalt en stopt
als plaats delict gevonden is

13685

gedicht, vrij
7 februari 2019
drie migrainedromen (2)

het liedje dat niet stopt met draaien
de wandelende flitsen net boven de ogen net buiten bereik
het linkeroog dat naar de rechter kijkt maar de neus moet dulden
de stoffige vloer van heel dichtbij, daar is niets aan te doen.

er is geen lied voor de bewolkte maan
voor stilstaande storm en gevoelloze huid
voor wandelende flitsen net boven de ogen net buiten bereik.
in blauw en grijs wordt de pijn verlicht

een schijnsel dat nooit op de muren valt

13684

gedicht, vrij
6 februari 2019
drie migrainedromen (1)

dat kleine deel van Nederland dat de waterstand meet
ligt daar op plastic plezierjachten, doet maar, doet maar,
kijkt van onder hoezen hoe de regen bellen blaast in de gracht

en alles steekt van weeïg licht. Alles komt eerst nader tot de ogen.
Algen zullen moeten groeien tot de sluizen openbreken
tot waterslijk uit je buik zwellend klimt tegen het broze van je schedel

bij de weerd